Als er in jouw hotel een groep wielrenners met beenspieren van marmer zit te ontbijten, hoef je niet verbaasd te zijn: je deelt het eiland al decennia met het profpeloton. Wanneer de winter Europa laat bevriezen, komen teams en kampioenen naar Lanzarote om kilometers te maken: hier wordt in januari in korte mouwen gereden, over onberispelijk asfalt, met weinig verkeer en landschappen die je (nog meer) de adem benemen. De wind, die hier nooit ontbreekt, is de sterspeler: coaches noemen hem "de onzichtbare berg". Met korte maar verraderlijke klimmetjes — Femés, Haría, Tabayesco — en de ronde van het eiland als koninginnenrit, is Lanzarote een van de best bewaarde wielerbestemmingen van de Atlantische Oceaan. Een goede fiets huren kost minder dan een impulsaankoop — de weg doet de rest.
Er is een publiek geheim in het Europese wielrennen: wanneer november het licht uitdoet en de wegen van het continent onder het ijs verdwijnen, pakt een deel van het profpeloton de koffers richting de Canarische Eilanden. Lanzarote hoort al sinds de jaren tachtig bij dat wintercircuit — Club La Santa was pionier in het ontvangen van topsporters — en één week januari hier is genoeg om te begrijpen waarom: twintig graden, gegarandeerde zon, en een netwerk van secundaire wegen met goed wegdek, waar auto's je voor laten gaan en de landschappen de rest doen.
De orografie is een curieus contract. Alpenpassen zijn hier niet te vinden — het eiland ligt laag —, maar niemand eindigt een rit met de conclusie dat het vlak was. De klimmen zijn kort en intens: de weg van Femés met zijn balkon boven Playa Blanca; de muur van Haría met zijn haarspeldbochten tussen palmbomen; Tabayesco, de meest geliefde klim van het eiland, een vallei die zacht en venijnig omhoog kronkelt naar de Mirador de los Valles; de hellingen van Soo of El Golfo. En tussen klim en klim door de echte scheidsrechter: de alisio (passaatwind). De wind van Lanzarote verandert een vlak stuk in een bergpas en een rustig rondje in een krachttraining — coaches noemen hem de onzichtbare berg, en het is de reden waarom zoveel profs hier komen om zwaar werk te "verstoppen". De koninginnenrit is de volledige ronde van het eiland: rond de 170-200 kilometer, afhankelijk van de variant, met Timanfaya, El Golfo en het noorden op één dag — niet toevallig hetzelfde parcours als de Ironman.
Voor de gewone bezoeker — degene die niet betaald wordt om te trappen — is het eiland even gul. Een half dozijn bedrijven verhuurt racefietsen, gravelbikes, mountainbikes en elektrische fietsen van topklasse; er zijn bewegwijzerde routes voor elk niveau, en gravelrijden beleeft een boom dankzij de aardewegen tussen vulkanen en wijngaarden. De minder competitieve renners hebben hun eigen beloning: een e-bike maakt van La Geria de mooiste wijnrit ter wereld, met bodega's strategisch geplaatst om bij te tanken.
Drie huistips. Eén: vertrek vroeg — de wind wordt meestal pas halverwege de ochtend wakker, en de zonsopgang boven de lava is een extra cadeau. Twee: plan de wind mee terug; de locals ontwerpen hun routes "tegen de alisio in op de heenweg, geduwd op de terugweg". Drie: wederzijds respect — het eiland verwent zijn wielrenners (automobilisten zijn eraan gewend en houden anderhalve meter afstand), geef dat terug door in linie te rijden wanneer dat hoort.
Wie weet? Misschien is de groep die je volgt geen stel amateurs. De renner die je hier op Tabayesco inhaalt, bereidt misschien de Tour voor.