De Atlantische Oceaan stijgt en daalt hier twee keer per dag, met verschillen die bij springtij meer dan twee meter bedragen — en dat weten verandert je vakantie. Bij eb wordt Famara een oneindige spiegel waarin de klif weerspiegelt als in een meer; de poeltjes van het noorden — de natuurlijke zwembaden van Punta Mujeres of Los Charcones — zijn dan perfect om te baden; en er verschijnen zandstroken die een uur eerder nog niet bestonden. Bij vloed krimpen de kleine baaien en sluiten sommige kustpaden. De lokale regel: raadpleeg de getijdentabel (elke app doet het) zoals je het weer checkt. De zee van dit eiland heeft een klok — leer hem lezen en je komt altijd op het juiste moment aan.
Er is een spektakel op Lanzarote dat zich stipt twee keer per dag herhaalt en geen toegang kost: de ademhaling van de oceaan. De getijden — dat trage op-en-neer dat de Maan en de Zon veroorzaken door aan het water van de planeet te trekken — zijn hier discrete maar beslissende hoofdrolspelers: in de Canarische Atlantische Oceaan schommelt het verschil tussen vloed en eb rond de anderhalve meter bij normale getijden, en kan het bij springtij — bij volle maan en nieuwe maan, wanneer Zon en Maan als team trekken — meer dan tweeënhalve meter bedragen.
Waarom zou dit je iets moeten schelen tijdens je vakantie? Omdat het eiland van vorm verandert met het getij, en dezelfde plek, afhankelijk van het uur, twee verschillende ervaringen kan zijn.
Het opperste voorbeeld is Famara. Bij vloed een prachtig strand. Bij eb een fenomeen: de zee trekt zich honderden meters terug en laat een vlakte van natte, gladde zand achter waarin de hele klif zich spiegelt als in een spiegel — de beroemdste foto van het noorden van het eiland wordt daar gemaakt, in de twee uur rond laag water. De poeltjes van de noordkust spelen hetzelfde spel: de natuurlijke zwembaden van Punta Mujeres en Charco del Palo, of Los Charcones bij Playa Blanca — die turquoise lagunes uitgehouwen in de lava — geniet je het best bij gemiddeld of laag tij, wanneer het water stil en helder blijft; bij vloed en deining komt de zee er overheen en wordt het rustige bad een wasmachine. Andersom werkt het ook: sommige zandbaaien tonen hun beste versie bij vloed, wanneer het water de rotsen aan de oever bedekt.
Het getij is ook veiligheid. Eb legt platforms van glibberige rots bloot en veroorzaakt afvoerstromingen in baaien en riviermondingen; vloed kan de terugweg afsnijden langs de voet van een klif die je een uur eerder nog droogvoets kon omzeilen — een klassieke voorzorg op stukken wilde kust. Kustvissers, schelpenzoekers (een gereguleerde activiteit: napjesslakken hebben hun eigen regelgeving, je verzamelt niet zonder het te weten) en surfers leven vastgeplakt aan de getijdentabel; de slimme bezoeker ook. Het is makkelijk: elke maritieme weer-app of een zoekopdracht naar "tabla de mareas Arrecife" geeft de tijden van de dag, die elke dag ongeveer 50 minuten opschuiven.
Bonus voor nieuwsgierigen: het getij voedt twee wonderen uit deze collectie. Het meer van de Jameos del Agua stijgt en daalt discreet mee — de zee sijpelt door de rots (card 01) —, en de zoutpannen van Janubio (card 28) drinken dankzij die pols van de oceaan. Zelfs het Charco Verde van El Golfo vernieuwt zich door getijdenfiltratie.
Kortom: de zee van Lanzarote heeft openingstijden, en die zijn openbaar. De helft van de beste momenten van het eiland — de spiegel van Famara, het bad in Los Charcones, de lange wandeling langs de kust — zijn afspraken met het getij. Noteer ze.