Het grootste natuurreservaat van Lanzarote is het reservaat dat je vanaf het strand niet kunt zien. Onder het oppervlak gaat de vulkanische geologie van het eiland gewoon door: lavariffen, bogen, grotten en wanden van zwart gesteente, omspoeld door schoon Atlantisch water dat zo helder is dat het zicht vaak dertig meter haalt. Voor duikers en snorkelaars is het een van de mooiste speeltuinen van Europa.
De rolbezetting is onvergetelijk. Scholen felgekleurde pauwlipvissen en rifbaarsjes zweven boven de riffen. Canarische papegaaivissen — de geliefde vieja — grazen de rotsen af in flitsen van grijs en rood. Tandbaarzen kijken toe vanuit hun grotten, octopussen wisselen al zwemmend van kostuum, en tuinalen wiegen als gras op de zandbodem. Roggen glijden voorbij als trage vogels: adelaarsroggen, gewone pijlstaartroggen en, met een beetje geluk, de sierlijke vlinderrog. De wateren van Lanzarote zijn bovendien een van de laatste bolwerken van de zee-engel, een zeldzame, zachtaardige haai die op de bodem leeft en is uitgegroeid tot symbool van zeebescherming op de Canarische Eilanden — er een op het zand zien rusten staat voor duikers van over de hele wereld hoog op het verlanglijstje.
In het noorden, rond La Graciosa en de eilandjes van de Chinijo-archipel, ligt een van de grootste zeereservaten van Europa, een toevluchtsoord waar zeevogels, vissen en zeezoogdieren gedijen. In het open water tussen de eilanden zijn dolfijnen vaste metgezellen van boottochten, en de Canarische stroom brengt af en toe schildpadden voorbij, die voorbijdrijven als kleine onderzeeërtjes zonder haast.
En dan is er nog het museum. Voor de kust van Playa Blanca, op zo'n twaalf meter diepte, werd in 2016 het Museo Atlántico aangelegd als het eerste onderwaterbeeldenmuseum van Europa: honderden levensgrote menselijke figuren die langzaam veranderen in kunstmatig rif — net zo makkelijk bezocht door roggen en barracuda's als door duikers.
Of je het nu verkent met een duikfles, een snorkel of een boot met glazen bodem — de boodschap van de onderwaterwereld van Lanzarote is telkens dezelfde: het eiland houdt niet op bij de kustlijn. Zijn geheimste landschappen beginnen daar pas.